Sponsorlu Bağlantılar



Atatürkün insan sevgisini anlatan hikayeler ve hatıralar

Kızgın 05 Kasım 2010 4






Atatürkün insan sevgisini anlatan hikayeler ve hatıralar

“Ben İnsan Değil miyim?”
Atatürkün İnsan Sevgisini Anlatan Hatırası.Sene 1922.14 Ocak gece yarısı. Mustafa Kemal’in özel treni Eskişehir’e doğru gidiyor. Bu yolculuk bir kamuoyu yolculuğu olacak ve Gazi savaş sonrası Anadolu’sunda bir takım şehirlerin nabzını yoklaya yoklaya İzmir’e gidip annesini görecek. Ve Latife’yi.

Fakat o gece çok sıkıntısı var Mustafa Kemal’in ve bir türlü uyku tutturamıyor.

Ali Çavuş kompartımanın kapısı önünde sigara üstüne sigara içiyor. Kapıya dayanmış karanlığı izler ken bir yandan da kendiliğinden mırıldanıp duruyor.
“Bu işin bu kadar acele edivereceğini hiç düşünmedim

İşte nihayetinde şifreli telgraf geldi Zübeyde anamızı yitirdik Peki ne duruyorum..İçeri girip onu uyandırmalıyım. Fakat işe bak giremiyorum.Kıyamıyorum paşama Nasıl derim ki: ‘Anamız can verdi paşam!’ diyemem.Onun yüreği anası için atar Hep söyler Vatanı kurtarmakla anasını kurtarmak aynı manaya gelir onun için. Kapıyı açsam telgrafı uzatsam ‘Paşam sen sağ ol’ desem ‘Eyvah demez mi?’ ‘Koca vatanı kurtardım fakat anamı kurtaramadım demez mi?”

Ali Çavuş anlattığına göre ansızın yerinden sıçramış. İçeriden bir ses geliyor. Mustafa Kemal sesleniyor.

Çavuş kompartıman kapısını açıp selam duruyor:

“Buyur Paşam”.

Mustafa Kemal yatağa oturmuş soruyor telaş ile:

“Ne demeye kapıda bekliyorsun sen?”

“Uyku tutturamadım da Paşam”

“Annemden bir haber var mı?”

“Az önce bir telgraf geldi dediler şifreyi çözünce size sunacaklar.”

“Boşuna kıvranma Ali benden de gizlemeye çalışma. Ben haberi aldım”

Ali Çavuş bir şey yokmuş gibi durmaya çalışıyor ve merakla soruyor:

“Ne olan ne haber aldın ki paşam? Hayır haber allahın izniyle.

Mustafa Kemal usul usul anlatıyor

“Az önce dalmı.şım düşümde yeşil bir ovada anamla el ele dolaşıyorduk. Hep olduğu gibi bana birşeyler anlatıyordu. Birden bir fırtına çıktı. Bir su baskın bastırdı anamızı aldı ***ürdü. Hiçbir şey yapamadım.Hiç hiç!.”

Çavuşu bir titremedir almıştı Derken Mustafa Kemal buyruğu verdi:

“Çocuk! Al getir şu telgrafı hemen!”

Ali Çavuş kompartımand.an çıkar çıkmaz çözümü getiren görevliyle karşılaştı.

“Ver onu” diye konuştu “Paşamız bekliyor”

Kağıdı aldı içeri girdi selam durdu ve: “Sen sağol paşam” dedi

“Ulus sağ olsun”

Gözünden iri bir damla göz yaşı akıvermiştiÇavuş “Ağlama paşam” diye yalvardı

“Neden? Ben insan değil miyim? Anam can verdi..Ben buna ağlarım.Ama Anavatan kurtuldu. Bununla da te selli bulurum. Benim için ikisi bir.”

İşte ben bunun için:

‘Bulunur kurtaracak bahtı kara maderini’ diye cevaplamadım mi Namık Kemal’e? Birden Mustafa Kemal ile Ali Çavuş birbirlerine sarıldılar ve açık açık hıçkırıklarla içli içli ağlıyorlardı.




4 Yorum Yazılmış »

  1. ece 27 Ekim 2011 at 21:04 - Cevapla

    bence süper bi anıydı

  2. EMRE 16 Aralık 2011 at 11:17 - Cevapla

    ATAM İÇİN YAZARIM

  3. nedim 20 Aralık 2011 at 09:41 - Cevapla

    bizi kurtardı atatürk mekanı cennet olsun…!

  4. zeynep 28 Aralık 2011 at 15:07 - Cevapla

    çokkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk ggggggggüzzzzzzzzzzeeeellllll

Yorum Yazabilirsin »